POCIECHA W ZAGUBIENIU

Zagubienie jest często ciężką chmurą, która zasłania drogę naprzód. W Wielkiej Księdze odkrywamy, że właśnie ta bezradność może być drzwiami do duchowego rozwiązania. Na s. 57 czytamy: „Kiedy staliśmy się alkoholikami, zmiażdżeni kryzysem, który sami na siebie sprowadziliśmy i którego nie mogliśmy odłożyć, musieliśmy bez lęku stanąć wobec twierdzenia, że albo Bóg jest wszystkim, albo jest niczym. Bóg albo jest, albo Go nie ma”. To jest pociecha – przyznanie, że nie musimy znać wszystkich odpowiedzi. Zamiast tego w zagubieniu możemy zwrócić się do Siły Wyższej, pozwalając, by wiara zastąpiła naszą gorączkową potrzebę rozgryzienia wszystkiego. Jak czytamy na s. 12: „Brak siły – to był nasz dylemat. Musieliśmy znaleźć siłę, dzięki której moglibyśmy żyć, i musiała to być Siła większa od nas samych”. Ta Siła jest pociechą, która ucisza zgiełk zagubienia.