SZACUNEK DLA INNYCH

Szacunek dla innych jest głęboko wpleciony w tkankę zdrowienia, przyjacielu. Kiedy robimy Krok Siódmy i w pokorze prosimy Boga, by usunął nasze wady charakteru, zaczynamy zrzucać egoizm, który kiedyś deptał ludzi wokół nas [s. 76]. Wielka Księga przypomina nam też w rozdziale piątym, że „przestaliśmy walczyć z czymkolwiek i z kimkolwiek – nawet z alkoholem” [s. 84]. To znaczy, że przestajemy próbować kontrolować innych, manipulować nimi czy ich lekceważyć, a zamiast tego praktykujemy miłość i tolerancję, które książka nazywa „naszym kodeksem” [s. 70].

W Kroku Dziesiątym nadal wypatrujemy samolubnych pobudek i z miejsca przyznajemy się, gdy nie mamy racji, co jest samą istotą szacunku – uznaniem, że inni mają własne drogi i uczucia [s. 86]. A kiedy niesiemy posłanie, uczymy się podchodzić do alkoholika, który wciąż jeszcze cierpi, z pokorą, nigdy nie naciskając ani się nie spierając, lecz po prostu dzieląc się naszym doświadczeniem [s. 89]. Szacunek to nie tylko ładna idea; to fundament każdej zdrowej relacji w trzeźwości.