NIE WYMYŚLIMY SOBIE TRZEŹWOŚCI

Widzisz, przekonanie, że do trzeźwości można dojść samym myśleniem, to właśnie złudzenie, które podtrzymuje naszą chorobę. Nasze umysły są tak ustawione, by usprawiedliwić następny kieliszek, by wmówić nam, że tym razem nad tym zapanujemy. Wielka Księga ostrzega, że alkoholik „ma obsesję umysłową, która wbrew wszelkim dowodom przekonuje go, że kiedyś będzie w stanie kontrolować swoje picie” [s. 37]. To nie brak inteligencji – to zepsuta maszyna do myślenia. Siła woli, logika i czysta determinacja zawiodą, bo ta choroba jest podstępna i przebiegła. W rozdziale „Więcej o alkoholizmie” czytamy, że alkoholik „nie ma siły, by przestać”, gdy przychodzi głód, i żadne rozumowanie tego nie przezwycięży [s. 33]. Rozwiązaniem nie jest więc intensywniejsze myślenie – jest nim poddanie się. Przestajemy polegać na własnym umyśle i opieramy się na Sile większej od nas samych. To sedno Kroku Drugiego: „Uwierzyliśmy, że Siła większa od nas samych może przywrócić nam zdrowy rozsądek” [s. 59]. Zdrowy rozsądek oznacza tu właściwe myślenie – ale sami tam nie dojdziemy. Potrzebujemy przebudzenia duchowego, całkowitej przemiany tego, jak widzimy siebie i świat. Obietnice zapewniają nas, że ta nowa wolność nie bierze się z lepszego myślenia, lecz z głębokiej przemiany wewnętrznej [s. 83–84].