با فکر کردن هوشیار نمی‌شویم

می‌بینید، این تصور که می‌توانیم با فکر کردن به هوشیاری برسیم، دقیقاً همان توهمی است که ما را بیمار نگه می‌دارد. ذهن ما طوری سیم‌کشی شده که جام بعدی را توجیه کند و به ما بگوید این بار می‌توانیم کنترلش کنیم. کتاب بزرگ هشدار می‌دهد که الکلی «وسواسی ذهنی دارد که علی‌رغم همهٔ شواهد خلاف آن، او را قانع می‌کند که روزی خواهد توانست نوشیدنش را کنترل کند» [صفحهٔ ۳۷]. این شکست هوش نیست — ماشین فکرِ خراب‌شده است. اراده، منطق و عزم محض شکست می‌خورند، چون بیماری موذی و گیج‌کننده است. در «بیشتر دربارهٔ الکلیسم» می‌خوانیم که الکلی همین‌که اشتیاق آغاز شود «توان ترک ندارد»، و هیچ استدلالی بر آن چیره نمی‌شود [صفحهٔ ۳۳]. پس راه‌حل این نیست که بیشتر فکر کنیم — این است که تسلیم شویم. دیگر به ذهن خودمان تکیه نمی‌کنیم و به نیرویی برتر از خودمان تکیه می‌دهیم. این هستهٔ قدم دوم است: «ایمان آوردیم که نیرویی مافوق می‌تواند سلامت عقل را به ما بازگرداند» [صفحهٔ ۵۹]. سلامت عقل در اینجا یعنی درست فکر کردن — اما خودمان به تنهایی به آن نمی‌رسیم. به بیداری روحانی نیاز داریم، به بازسازی کامل نگاهمان به خودمان و جهان. وعده‌ها به ما اطمینان می‌دهند که این آزادی تازه از فکر بهتر نمی‌آید، بلکه از دگرگونی ژرف درونی [صفحه‌های ۸۳–۸۴].