NIE JESTEM INNY

Ach, przyjacielu, temat „NIE JESTEM INNY” uderza w samo sedno tego, co trzyma w pułapce tak wielu alkoholików. Widzisz, wszyscy mamy tę niezwykłą zdolność wierzenia, że nasz przypadek jest wyjątkowy, że nikt inny nie cierpiał tak jak my, nie pił tak jak my ani nie czuł się tak beznadziejnie jak my. Wielka Księga nazywa to „osobliwym skrzywieniem umysłu”, które przekonuje nas, że jesteśmy wyjątkowi – a potem wykorzystuje to przekonanie, by usprawiedliwić kolejny kieliszek. [s. 31] Ale oto wspaniała prawda: czy piłeś trzydzieści lat, czy trzy, czy straciłeś wszystko, czy tylko tyle, ile wystarczyło – choroba, która za tym stoi, jest dokładnie taka sama. Fizyczna alergia w połączeniu z obsesją umysłową tworzy wzorzec, którego żadna siła woli nie złamie [s. xxviii]. Dlatego w rozdziale 5 czytamy: „Jesteśmy ludźmi, którzy normalnie nie mieliby ze sobą nic wspólnego. Ale przekonaliśmy się, że na ten sam bodziec reagujemy w ten sam sposób i że wszyscy jedziemy na tym samym wózku”. [s. 58] Rozwiązanie nie polega na znalezieniu własnego, wyjątkowego podejścia do zdrowienia, lecz na uznaniu, że te same Kroki, które ocaliły miliony przed tobą, ocalą także ciebie. Ta pokora – gotowość, by powiedzieć „nie jestem inny” – to drzwi do nowego życia.