من متفاوت نیستم

آه، دوست من، موضوع «من متفاوت نیستم» درست به قلب چیزی می‌زند که این‌همه الکلی را گرفتار نگه می‌دارد. می‌بینید، همهٔ ما این توانایی شگفت را داریم که باور کنیم مورد ما ویژه است، که هیچ‌کس مثل ما رنج نکشیده، مثل ما ننوشیده، یا مثل ما نومید نشده است. کتاب بزرگ این را «پیچ‌وخمی عجیب در ذهن» می‌نامد که ما را قانع می‌کند یگانه‌ایم — و بعد از همین باور برای توجیه جامی دیگر استفاده می‌کند. [صفحهٔ ۳۱] اما حقیقت شگفت‌انگیز این است: چه سی سال نوشیده باشید چه سه سال، چه همه‌چیز را از دست داده باشید چه فقط به‌اندازه‌ای، وضعیت زیربنایی دقیقاً همان است. حساسیت جسمی همراه با وسواس ذهنی الگویی می‌سازد که هیچ اراده‌ای نمی‌تواند آن را بشکند [صفحهٔ xxviii]. برای همین است که در فصل ۵ می‌خوانیم: «ما آدم‌هایی هستیم که به‌طور عادی با هم جور نمی‌شدیم. اما دریافته‌ایم که در برابر محرک یکسان به یک شیوه واکنش نشان می‌دهیم و همهٔ ما در یک قایقیم.» [صفحهٔ ۵۸] راه‌حل در یافتن زاویهٔ یگانهٔ خودتان در بهبودی نیست، بلکه در شناختن این است که همان قدم‌هایی که میلیون‌ها نفر پیش از شما را نجات داد، شما را هم نجات خواهد داد. آن فروتنی — آمادگی گفتن اینکه «من متفاوت نیستم» — دروازهٔ زندگی تازه است.