BEZ RZEWNEGO POCZUCIA WINY

Ach, poczucie winy – to ciężkie, lepkie uczucie, które trzyma nas uwięzionych w przeszłości. Wielka Księga uczy nas, że nie musimy tam żyć. Krok Czwarty prosi nas, byśmy spisali nasze urazy, lęki i krzywdy wyrządzone innym [s. 64–65], nie po to, by tarzać się w poczuciu winy, ale by usunąć gruzy przeszłości. Krok Piąty, czyli podzielenie się tą listą z Bogiem i drugim człowiekiem, to miejsce, w którym następuje prawdziwe uwolnienie [s. 72–73]. Kiedy już zadośćuczynimy (Krok Dziewiąty), mamy „nadal wypatrywać egoizmu, nieuczciwości, urazy i strachu” [s. 84], a nie dalej się karać. Obietnice mówią nam, że „nie będziemy żałować przeszłości i nie będziemy chcieli zatrzaskiwać za nią drzwi” [s. 83]. Poczucie winy, które niczemu nie służy – to, co Bill nazywa „rzewnym” – jest luksusem, na który nie możemy sobie pozwolić. Skupia nas na sobie, a nie na naszej Sile Wyższej i służbie innym. Puszczamy je więc, dzień po dniu, i ufamy, że nasze błędy stały się lekcjami, które pomagają nam pomagać innym.