من گرداننده نیستم

آه، دوست من، این موضوع به قلب بهبودی می‌رسد. می‌بینید، بیماری ما اغلب ما را قانع می‌کند که کارگردان زندگی خودمانیم — که اگر فقط به‌اندازهٔ کافی تلاش کنیم، می‌توانیم نوشیدنمان و هر چیز دیگری را اداره کنیم. اما کتاب بزرگ در [صفحهٔ ۶۲] مهربانانه به ما یادآوری می‌کند که «فکر می‌کردیم می‌توانیم راهی آسان‌تر و نرم‌تر پیدا کنیم». همین توهمِ کنترل است که ما را بیمار نگه می‌دارد. با کار کردن با دیگران و برداشتن قدم‌ها، درمی‌یابیم که ما مسئول نیستیم. دعای قدم سوم در [صفحهٔ ۶۳] آن را ساده می‌گوید: «از اسارت نفس رهایم کن تا انجام اراده‌ات را بهتر توانم.» نه ارادهٔ من، بلکه ارادهٔ تو. همین تغییر — از گرداننده بودن تا اعتماد به نیرویی برتر از خودمان — آغاز آرامش است. وعده‌ها در [صفحهٔ ۸۳] به ما می‌گویند «شهودی خواهیم دانست که با موقعیت‌هایی که پیش‌تر ما را حیران می‌کرد چگونه رفتار کنیم.» این شهود از رها کردن می‌آید، نه از محکم‌تر چنگ زدن.