من یک ابزارم

آه، چه موضوع زیبایی. ابزار بودن یعنی کنار گذاشتن این توهم که ما سرچشمهٔ بهبودی خودمان هستیم. در دعای قدم سوم از خدا می‌خواهیم که «به کار گرفته شویم» — تا «بیشترین خدمت را به خدا و مردم اطرافمان» بکنیم [صفحهٔ ۶۳]. این قلب قدم دوازدهم است: ما شفا را نمی‌آفرینیم؛ مجرای آن می‌شویم. وقتی با الکلی دیگری کار می‌کنیم، ما پزشک نیستیم، نیشتریم. دعای قدم هفتم این را عمیق‌تر می‌کند: «از اسارت نفس رهایم کن تا انجام اراده‌ات را بهتر توانم» [صفحهٔ ۷۶]. اگر هنوز در دام نفس خودم باشم — رنجش‌ها و ترس‌هایم — ابزاری کند و بی‌فایده‌ام. ابزار بودن یعنی نگهداری روزانه: لحظه‌ای دعا در صبح تا بگویم «امروز مرا هرگونه که صلاح می‌دانی به کار بگیر.» و شب‌ها بررسی می‌کنم — گذاشتم او مرا به کار بگیرد، یا سد راه شدم؟ وعده‌ها به ما می‌گویند وقتی آماده شویم برای چیزی بزرگ‌تر از خودمان به کار گرفته شویم، «آزادی تازه و شادی تازه‌ای خواهیم شناخت» [صفحهٔ ۸۳].