بار دیروز

آه، «بار دیروز» — شیوه‌ای شگفت‌انگیز برای توصیف باری که تا وقتی قدم‌ها یادمان ندهند زمینش بگذاریم با خود می‌کشیم. در کتاب بزرگ می‌خوانیم: «از گذشته پشیمان نخواهیم بود و نخواهیم خواست در آن را ببندیم» [صفحهٔ ۸۳]. این به معنای وانمود کردن به اینکه گذشته رخ نداده نیست — به معنای بسته‌بندی آن به شکلی است که بر دوشمان سنگینی نکند. رنجش‌ها، ترس‌ها و پشیمانی‌ها سنگین‌ترین بار ما هستند. با قدم‌های چهارم و پنجم، هر مورد را باز می‌کنیم و درمی‌یابیم که بخشش خدا واقعی است. وعده‌ها به ما اطمینان می‌دهند که از این فرایند «پیش از آنکه به نیمهٔ راه برسیم شگفت‌زده خواهیم شد» [صفحهٔ ۸۳]. بار دیروز به درس امروز تبدیل می‌شود، نه بار امروز. و به یاد داشته باشید، ما از الکلیسم فقط مهلتی روزانه داریم [صفحهٔ ۸۵]. پس هر صبح انتخاب می‌کنیم صندوق دیروز را روی سکو بگذاریم و فقط با آنچه برای امروز کافی است جلو برویم. این لطف این برنامه است.