هرسی لازم

آه، «هرسی لازم» — استعاره‌ای باغبانی و زیبا برای حقیقتی روحانی و ژرف. در بهبودی فراخوانده می‌شویم چوب‌های خشک رنجش، ترس و خودرأیی را که رشدمان را خفه می‌کنند هرس کنیم. کتاب بزرگ به ما می‌گوید تا زمانی که «ترازنامه‌ای بی‌رحمانه» از خود تهیه نکنیم و «همهٔ زباله‌های زندگی‌مان را به دریا نریزیم»، نمی‌توانیم رشد کنیم [صفحهٔ ۶۴]. این هرس تنبیه نیست؛ هرسی است برای میوه‌دهی. وقتی روی قدم‌های چهارم تا هفتم کار می‌کنیم، ایده‌ها و نواقص قدیمی را رها می‌کنیم — آن بخش‌های «کج‌ومعوج» ما که نور خدا را سد می‌کنند [صفحهٔ ۶۸]. وعده؟ «ناگهان درمی‌یابیم که خدا آنچه را خودمان از انجامش برنمی‌آمدیم برایمان انجام می‌دهد» [صفحهٔ ۸۴]. هرس گاهی دردناک است، اما راه را برای زندگی تازه باز می‌کند — زندگی آزادی و خدمت.