پذیرش

از نگاه کتاب بزرگ، پذیرش تسلیم منفعل نیست، بلکه سپردن فعال خود به واقعیت است. با قدم ۱ آغاز می‌شود: پذیرفتن عجز در مقابل الکل [صفحهٔ xxviii]. این شالوده است. بعدتر، در داستان «پذیرش پاسخ بود»، این جملهٔ نیرومند را می‌یابیم: «پذیرش امروز پاسخ همهٔ مشکلات من است.» [صفحهٔ ۴۱۷] یعنی کل زندگی‌مان را — رنجش‌ها، ترس‌ها و نواقص اخلاقی‌مان را — همان‌گونه که هست بپذیریم، بی‌آنکه بکوشیم کنترلشان کنیم. کلید قدم ۶ است، آنجا که آمادگی کامل پیدا می‌کنیم که پروردگار این نواقص اخلاقی را مرتفع کند [صفحهٔ ۷۶]. وقتی خودمان و دیگران را همان‌گونه که هستند می‌پذیریم، وعده‌های فصل ۶ آشکار می‌شوند: ترس از مردم و از ناامنی اقتصادی را از دست می‌دهیم [صفحهٔ ۸۴]. پذیرش قدم‌ها را از فهرست کارها به شیوه‌ای از زندگی تبدیل می‌کند.