Twee- en drietallen

Het Grote Boek werd geschreven om groepen te beginnen die de boodschap zelf zouden uitdragen, jaren voordat de Vijfde Traditie dat zei. De schrijvers verwachtten dat lezers zouden opstaan en naar anderen zouden gaan (blz. 153): “Zij zullen nog andere zieken benaderen en gemeenschappen van Anonieme Alcoholisten kunnen ontstaan in elke stad en elk gehucht, havens voor wie een uitweg moeten vinden.” Een gehucht is een heel klein dorp; een haven is een veilige ligplaats. Lees voor wie de havens zijn: niet de leden, maar “wie een uitweg moeten vinden”, de drinkers die nog zoeken. In 1939 was het begonnen (blz. 162): “Kleine groepjes van twee, drie en vijf van ons zijn in andere plaatsen ontstaan, door contact met onze twee grotere centra.” Geen regel zei die groepjes wat ze moesten doen. Het boek ging er gewoon van uit dat elk naar de volgende zieke zou gaan, zoals de eerste leden hadden gedaan. De Vijfde Traditie schreef later op wat ze al deden (blz. 563): “haar boodschap uitdragen aan de alcoholist die nog steeds lijdt”. Tegenwoordig kan een groep zichzelf behandelen als de haven waar haar leden aanmeren, en vergeten dat havens bestaan voor schepen die nog op zee zijn. Test het vanavond: vraag of jouw groep een haven is voor wie een uitweg moeten vinden, of alleen voor wie die al hebben gevonden.