Po dwóch, po trzech

Wielką Księgę napisano po to, by powstawały grupy, które same będą nieść posłanie – na lata przed tym, jak powiedziała to Tradycja Piąta. Jej autorzy oczekiwali, że czytelnicy wstaną i pójdą do innych (s. 153): „Będą docierać do kolejnych chorych, a wspólnoty Anonimowych Alkoholików mogą wyrosnąć w każdym mieście i w każdej osadzie, jako przystanie dla tych, którzy muszą znaleźć wyjście”. Osada to bardzo mała wieś; przystań to bezpieczny port. Przeczytaj, dla kogo są te przystanie: nie dla członków, lecz „dla tych, którzy muszą znaleźć wyjście”, dla pijących, którzy wciąż szukają. Do 1939 roku to się zaczęło (s. 162): „W innych miejscowościach wyrosły małe skupiska po dwóch, trzech i pięciu z nas, dzięki kontaktom z naszymi dwoma większymi ośrodkami”. Żadna zasada nie mówiła tym skupiskom, co mają robić. Książka po prostu zakładała, że każde pójdzie do następnego chorego, tak jak pierwsi członkowie. Tradycja Piąta spisała później to, co już robili (s. 563): „nieść posłanie alkoholikowi, który wciąż jeszcze cierpi”. Dziś grupa może traktować siebie jak port, w którym cumują jej członkowie, i zapomnieć, że porty istnieją dla statków, które wciąż są na morzu. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, czy twoja grupa jest przystanią dla tych, którzy muszą znaleźć wyjście, czy tylko dla tych, którzy już je znaleźli.