Przez grupę

Tradycja Druga nie pozwala żadnej pojedynczej osobie mówić grupie w imieniu Boga i właśnie tę część najczęściej się odwraca. Wersja pełna (Wielka Księga, s. 563): „Dla naszego grupowego celu istnieje tylko jedna ostateczna władza – miłujący Bóg, tak jak może On wyrażać siebie w naszym grupowym sumieniu”. Przeczytaj, skąd dochodzi głos: z sumienia grupy, z członków decydujących razem. Nie od prowadzącego. Nie od najstarszego członka. Nie od terapeuty, który mówi sali, czego chce od niej Bóg. Tradycja mówi o tym, kto decyduje za grupę, a nie o tym, w co ktokolwiek wierzy, i działa tak samo dla członka, który się modli, dla tego, który wątpi, i dla tego, który w ogóle nie wierzy. Wielka Księga mówi o tym jasno w rozdziale o niesieniu posłania (s. 93): „Jeśli ten człowiek jest agnostykiem lub ateistą, podkreśl z naciskiem, że nie musi zgadzać się z twoim pojęciem Boga”. Z naciskiem znaczy mocno i wyraźnie. Dziś to wypaczenie brzmi tak: ktoś mówi, że Bóg pokazał mu, co grupa powinna zrobić, więc kto się spiera, spiera się z Bogiem. To władza osobista w religijnym przebraniu, a wersja pełna nic jej nie daje. Sprawdź to dziś wieczorem: gdy ktokolwiek na twojej sali twierdzi, że zna wolę Boga wobec grupy, poproś, żeby przyniósł to na mityng roboczy i pozwolił zdecydować członkom.