„My powinniśmy”, nie „ty musisz”

Zanim powstała Tradycja Druga, z pierwszej książki AA usunięto rozkazy wszędzie, gdzie się dało, żeby nikt w niej nie stał nad czytelnikiem. Gdy w 1939 roku kopie maszynopisu rozesłano do zaopiniowania, psychiatra z Montclair w New Jersey, doktor Howard, odesłał krytykę: tekst był pełen „ty” i „musisz”. Bill W. wspominał („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Jego pomysł polegał na usunięciu wszelkich form przymusu”. Przymus to zmuszanie kogoś. Bill początkowo się sprzeciwiał, potem ustąpił: „było zupełnie oczywiste, że doktor miał całkowitą rację”. Dlatego książka mówi przeważnie „my”, opowiadając, co zrobiliśmy i co znaleźliśmy, i zostawia czytelnikowi wolność, by to przyjął albo odrzucił. Tradycje wyrosły z tego samego korzenia. Wersja pełna daje grupie jedną władzę (Wielka Księga, s. 563): „miłujący Bóg, tak jak może On wyrażać siebie w naszym grupowym sumieniu”. Żaden członek, prowadzący ani weteran nie dostaje prawa do „musisz” wobec kogokolwiek. A jednak na niektórych salach „musisz” jest dziś wszędzie: musisz mieć grupę macierzystą, musisz zaliczyć dziewięćdziesiąt mityngów, musisz się codziennie meldować, inaczej wylatujesz. To są rozkazy, a sama książka kazała je usunąć. Sprawdź to dziś wieczorem: policz, ile razy usłyszysz na mityngu „musisz”, i zapytaj, kto dał mówiącemu prawo, żeby tak mówić.