پرورش ایمان

پرورش ایمان به معنای باور کورکورانه نیست، دوست من. یعنی در را فقط یک وجب باز کردن. در فصل ۴، «ما ندانم‌گرایان»، کتاب بزرگ به ما می‌گوید: «وقتی دیدیم دیگران با تکیهٔ ساده بر نیرویی برتر مشکلاتشان را حل می‌کنند، حس کردیم مانند کسی هستیم که سرش را در حلقهٔ طناب گذاشته بود و بعد تعجب می‌کرد چرا طناب تنگ نمی‌شود» [صفحهٔ ۴۹]. این آغاز راه است — دیدن اینکه دیگران نتیجه می‌گیرند. سپس دست به عمل می‌زنیم: دعای قدم سوم در صفحهٔ ۶۳ راهی عملی است برای سپردن اراده‌مان به خدا، «آن‌گونه که خود درک می‌کنیم». و بعدتر، در قدم ۱۱، یاد می‌گیریم «فقط طالب آگاهی از خواست او و قدرت اجرایش» باشیم [صفحهٔ ۸۷]. ایمان با عمل رشد می‌کند، نه با مجادله. همان‌طور که کتاب می‌گوید: «جز در موارد معدود، اعضای ما درمی‌یابند که به منبع درونی ناشناخته‌ای دست یافته‌اند که اکنون آن را با برداشت خود از نیرویی برتر از خودشان یکی می‌دانند» [صفحهٔ ۴۸]. پس ایمان را با «انگار» عمل کردن پرورش دهید، و به‌زودی «انگار» به «هست» تبدیل می‌شود.