هدیهٔ خنده

آه، خنده — چه هدیهٔ شگفتی است که بهبودی به ما می‌دهد! در کتاب بزرگ می‌بینیم که خنده اغلب نشانهٔ آزادی راستین از اسارت نفس است. وقتی قدم‌ها را کامل می‌کنیم و در آفتاب روح زندگی می‌کنیم، وعده‌ها به ما می‌گویند «از گذشته پشیمان نخواهیم بود و نخواهیم خواست در آن را ببندیم» [صفحهٔ ۸۳]. این پذیرش آرام به ما اجازه می‌دهد بدون شرمِ پیشین به خودمان و پوچی‌های زندگی بخندیم. خود بیل ویلسون نوشت که الکلی وقتی بداند نیرویی برتر او را بخشیده، می‌تواند به گذشتهٔ خودش بخندد. مهلت روزانه‌ای که از وسواس می‌گیریم به ما «آزادی و شادی تازه‌ای» [صفحهٔ ۸۳] می‌دهد — و چه بیانی بهتر از خندهٔ راستین برای آن شادی؟ از سپاسگزاری می‌جوشد، نه از انکار. پس امروز وقت بگذارید و با یک همراه راه بخندید. این گواه است که بیداری روحانی در شما کار می‌کند.