نخست، شالوده

در AA، «نخست، شالوده» یعنی باید از آغاز شروع کنیم: اذعان به اینکه عاجزیم و زندگی‌مان از اختیار خارج شده است. دکتر سیلکورث حساسیت جسمی و وسواس ذهنی الکلی را شرح می‌دهد و ما را بدون الکل «بی‌قرار، زودرنج و ناراضی» می‌نامد [xxviii]. این سنگ بنای قدم اول است. اما شالوده فقط تسلیم به یک بیماری نیست — تسلیم به راه‌حلی روحانی هم هست. بیل می‌نویسد: «باید از خدایی کردن دست می‌کشیدیم. جواب نمی‌داد» [۶۲]. شالوده واقعی وقتی نهاده می‌شود که اراده و زندگی‌مان را به نیرویی برتر بسپاریم، همان‌گونه که دعای قدم سوم در صفحهٔ ۶۳ می‌گوید: «پروردگارا، خود را تقدیم تو می‌دارم؛ با من کن و از من ساز آنچه خود اراده کنی.» پس «نخست، شالوده» به ما یادآوری می‌کند که پیش نرویم. پیش از آنکه این تسلیم نخست را جا بیندازید، سعی نکنید جبران کنید یا پیام را برسانید. هر چیز دیگر — وعده‌ها، شادی، خدمت — بر همین یک سنگ استوار است.