«اندکی فروتنی»

فروتنی در کتاب بزرگ به کم‌ارزش دانستن خود نیست — به درک این است که مرکز جهان نیستید. چنان‌که بیل نوشت: «پذیرفتیم که عاجز بودیم» — این نقطهٔ آغاز است [صفحهٔ ۵۹]. قدم ۷ آن را زیبا می‌گوید: «با فروتنی از او خواستیم کمبودهای اخلاقی ما را برطرف کند» [صفحهٔ ۷۶]. برای من، «اندکی فروتنی» یعنی می‌توانم از اداره کردن زندگی خودم دست بکشم و بگذارم نیرویی برتر مرا هدایت کند. مهلتی روزانه است از نفسی که مرا به نوشیدن نگه می‌داشت [صفحهٔ ۸۵]. این همان فروتنی‌ای است که ما را هوشیار نگه می‌دارد — نه چاپلوسی، فقط گشودگی.