بردباری حقیقی

بردباری حقیقی، چنان‌که کتاب بزرگ می‌بیند، صرفاً ادب نیست، بلکه حالی روحانی است که از کار روی قدم‌ها زاده می‌شود. در صفحهٔ ۶۸ به ما گفته می‌شود که از «آرامش، عشق، فروتنی، بردباری» سخن گفته‌ایم — و بردباری را درست کنار ژرف‌ترین میوه‌های بهبودی می‌نشاند. یعنی پذیرفتن دیگران دقیقاً همان‌گونه که هستند، بی‌قضاوت، چون خودمان را پذیرفته‌ایم. وقتی قدم‌های چهار تا نه را کار می‌کنیم، رنجش‌ها را رها می‌کنیم و یاد می‌گیریم دیگران را آدم‌هایی بیمار ببینیم، نه دشمن. وعده‌ها در صفحه‌های ۸۳–۸۴ به ما می‌گویند «به‌طور شهودی خواهیم دانست با موقعیت‌هایی که زمانی ما را گیج می‌کرد چگونه برخورد کنیم.» این شامل برخورد با مردم با شکیبایی و فهم هم می‌شود. بردباری حقیقی تمرین روزانهٔ این است که می‌گذاریم خدا مسئول تغییر دیگران باشد و ما بر رشد خودمان تمرکز کنیم [صفحهٔ ۶۸، صفحه‌های ۸۳–۸۴].