جلسهٔ پنجشنبه یک ستاره داشت

یازده سال است هوشیار است، بامزه‌ای که اتاق را گرم نگه می‌دارد. هیچ‌کس چیزی را تصمیم نمی‌گیرد — جمع می‌شود. بازدیدکنندگان می‌پرسند این هفته او هست یا نه. گروه، عاقلانه، برنامه‌ریزی‌اش می‌کند: پنجشنبهٔ اول هر ماه. در پنجشنبه‌های او شصت صندلی؛ هفته‌های دیگر، بیست‌وپنج. سه سال ادامه می‌یابد و به بسیاری کمک می‌کند — که همان دشواری است، چون در مارس شرکتش او را دو استان دورتر می‌برد، و تا ژوئن جلسهٔ پنجشنبه رأی می‌دهد در جلسهٔ سه‌شنبه ادغام شود. هیچ‌کس کار بدی نکرد. او هرگز جمعیت را نخواست و اغلب در میانشان معذب به نظر می‌رسید. جلسه فقط از گروهی با یک سخنران به تماشاگری با یک عادت بدل شده بود، و تماشاگر همان‌جا می‌رود که نمایش می‌رود. گروهی که حول یک اصل سازمان یافته باشد می‌تواند هر عضوی را از دست بدهد و بماند. گروهی که حول یک شخص سازمان یافته باشد یک انتقال شغلی تا پایان فاصله دارد.