هیچ‌کس جلسهٔ کاری نخواست

گروه می‌تواند سنت دوم را بی‌آنکه کسی آن را بگیرد از دست بدهد، فقط با هرگز گرد هم نیامدن برای تصمیم گرفتن. جلسه‌ای را تصور کنید که سال‌هاست شب‌های سه‌شنبه برگزار می‌شود. منشی آن‌قدر مسئولیت را داشته که کسی یادش نمی‌آید چه زمانی انتخاب شده. او خواندنی‌ها، قالب و گردانندهٔ هر هفته را برمی‌گزیند. پول سبد در پاکتی می‌رود که او در خانه نگه می‌دارد. کسی اعتراض نمی‌کند، چون مهربان و قابل‌اعتماد است و همهٔ کارها را می‌کند. اما سه سال است جلسهٔ کاری نبوده، و وقتی عضوی تازه‌تر یکی را می‌خواهد، جواب این است که لازم نیست. متن کامل (کتاب بزرگ، ص. ۵۶۳): «در ارتباط گروهی ما فقط یک مرجع وجود دارد و آن پروردگار مهربان است، بدان‌گونه که خود را در وجدان گروه بیان کند.» وجدانی که هرگز گرد هم نمی‌آید نمی‌تواند سخن بگوید. وجدان گروه احساسی در اتاق نیست. اعضا هستند که با هم می‌نشینند، واقعیت‌ها را می‌شنوند و تصمیم می‌گیرند. بدون آن، جلسه به‌طور پیش‌فرض صاحبی دارد، هرچند مهربان، و هر که صندلی او را بگیرد مالکیت را همراه پاکت به ارث می‌برد. امشب امتحانش کنید: بپرسید گروهتان آخرین بار کی جلسهٔ کاری داشت، چه کسی آن را خواست، و آیا هیچ عضوی در آن می‌توانست چیزی را تغییر بدهد.