Een krappe meerderheid

Een groep kan haar eigen zaken via stemmingen regelen en zichzelf toch uit elkaar slaan door slecht te stemmen. Stel je een zakelijke meeting voor over het verhuizen van de meeting naar een nieuw gebouw. Er komen twintig mensen; elf stemmen ja, negen stemmen nee, en de elf noemen het beklonken en beginnen in te pakken. Niemand vroeg wat de negen nodig hadden. Drie weken later komen de negen zelf bijeen in de oude ruimte, en heeft de stad twee halve groepen waar er eerst één was. Bill W. zag dit aankomen (AA-brochure P-17, blz. 29). In 1946 schreef hij over de vraag of groepen voor clubs moesten betalen en legde daarbij een principe vast dat voor elke groepsstemming geldt: “Maar de meerderheid hoort de minderheid niet te dwingen clubs te steunen die ze niet willen of nodig hebben.” Dwingen betekent forceren. Later, toen AA haar dienststructuur opbouwde, ontwierp ze de verkiezingen rond hetzelfde gevaar (AA wordt volwassen): “Een andere hoofdoorzaak van verdriet was de fel bevochten nipte verkiezing, die bijna altijd een grote en ontevreden minderheid achterliet.” De lange formule laat elke groep “aan geen ander gezag verantwoording af te leggen dan aan haar eigen geweten” (Het Grote Boek, blz. 563), en de hele zaal is dat geweten, niet de winnende kant van een telling. Test het vanavond: vraag op je volgende zakelijke meeting, voordat er een nipte stemming wordt uitgeroepen, of de groep lang genoeg heeft gepraat.