In elke groep

Toen AA te snel groeide om door wie dan ook geleid te worden, was het gevaar dat iemand het toch zou proberen, en het antwoord was om elke groep zichzelf te laten besturen onder gedeelde principes. In 1941 telt het Grote Boek 8.000 leden, en het voorwoord vraagt wat iedereen vreesde (blz. xviii): “Zouden er twisten komen over het lidmaatschap, het leiderschap en geld?” Het antwoord staat op de volgende bladzijde (blz. xix): “Al snel werd AA aan alle kanten en in elke groep belaagd door precies deze problemen.” Geen enkel kantoor had duizenden groepsruzies per post kunnen beslechten, en niemand had het recht om dat te doen. Dus, zo gaat het voorwoord verder, “moesten we principes ontwikkelen waarmee de AA-groepen en AA als geheel konden voortbestaan en effectief konden functioneren.” Let op de twee niveaus: de groepen, en AA als geheel. Dat is de vorm van de Vierde Traditie. De lange formule (Het Grote Boek, blz. 563) geeft elke groep haar eigen zaken, waarbij ze “aan geen ander gezag verantwoording af te leggen dan aan haar eigen geweten” hoeft, en houdt voor AA als geheel alleen over wat iedereen raakt. Tegenwoordig komt de angst terug als een vraag om een scheidsrechter: een kantoor, een district of een programma dat wordt gevraagd de twist van een groep voor haar te beslechten. Test het vanavond: vraag, wanneer jouw groep ruzie heeft, van wie ze verwacht dat die het oplost, en of die persoon daar enig recht toe heeft.