W każdej grupie

Gdy AA rosło zbyt szybko, by ktokolwiek mógł nim kierować, groziło, że ktoś mimo wszystko spróbuje – a odpowiedzią było pozwolić każdej grupie rządzić się samej według wspólnych zasad. W 1941 roku Wielka Księga liczy 8000 członków, a jej przedmowa zadaje pytanie, którego wszyscy się bali (s. xviii): „Czy będą kłótnie o członkostwo, przywództwo i pieniądze?”. Odpowiada na następnej stronie (s. xix): „Wkrótce AA zewsząd i w każdej grupie nękały właśnie te problemy”. Żadne biuro nie zdołałoby rozsądzać listownie tysięcy grupowych sporów i nikt nie miał do tego prawa. Dlatego, jak mówi dalej przedmowa, „musieliśmy wypracować zasady, dzięki którym grupy AA i AA jako całość mogłyby przetrwać i skutecznie działać”. Zwróć uwagę na dwa poziomy: grupy i AA jako całość. Taki właśnie kształt ma Tradycja Czwarta. Wersja pełna (Wielka Księga, s. 563) daje każdej grupie jej własne sprawy, w których ma „odpowiadać tylko przed własnym sumieniem”, a dla AA jako całości zachowuje tylko to, co dotyczy wszystkich. Dziś ten strach wraca jako żądanie sędziego: biuro, okręg albo program proszony o to, by rozstrzygnął spór za grupę. Sprawdź to dziś wieczorem: gdy twoja grupa się kłóci, zapytaj, od kogo oczekuje rozstrzygnięcia i czy ten ktoś ma do tego jakiekolwiek prawo.