Erger dan het ergste

De snelste manier voor een groep om haar eigen eenheid te slopen, is haar met regels te willen beschermen. Bill W. beschreef het in 1946 (AA-brochure P-17, blz. 12): “Op dit punt komt de groep in de regel-en-voorschriftenfase.” Comités krijgen de macht om ongewenste mensen eruit te filteren. “Weerspannigen worden in de buitenste duisternis geworpen; respectabele bemoeials gooien stenen naar de zondaars.” Weerspannig betekent koppig, weigeren in het gareel te lopen. Dan het resultaat: “De meeste pogingen tot handhaving wekken zulke golven van onenigheid en onverdraagzaamheid in de groep op, dat deze toestand weldra wordt erkend als erger voor het groepsleven dan het allerergste dat de ergste ooit deed.” Onenigheid is openlijke ruzie. De regels die de groep moesten redden, splijten haar. Daarom stelt de lange formule van Traditie Eén (Het Grote Boek, blz. 563) “ons gemeenschappelijk welzijn” op de eerste plaats en geeft niemand een regelboek om het mee af te dwingen. Een groep blijft heel door haar deur open te houden, niet door hem te bewaken. Tegenwoordig komt het regelboek vaak kant-en-klaar: aanwezigheidslijsten, gedragscontracten, een lijst van wie mag delen en wie niet, geschreven door een programma voor zijn eigen cliënten. Test het vanavond: vraag of jouw groep een regel heeft die een drinker de deur uit kan zetten, en wie die schreef.