Geleid, niet geduwd

De eerste AA’ers leerden al vroeg dat drinkers niet door druk bij elkaar te houden zijn, en de les kostte hen een vriendschap. Tot 1937 kwamen de alcoholisten in New York samen naast de Oxfordgroepen, een religieuze beweging waarbij Bill zich had aangesloten toen hij nuchter werd. Bill W. schreef (AA wordt volwassen): “Maar in het laatste deel van dat jaar namen we met de grootste tegenzin afscheid van deze grote vrienden.” Waarom? De drinkers pikten het niet dat ze werden gestuurd. “Ze moesten altijd worden geleid, niet geduwd.” Ze wilden de teambegeleiding van de Oxfordgroepen over hun privéleven niet aanvaarden: “Het was te autoritair voor hen.” Autoritair betekent: gehoorzaamheid eisend. Bill verborg niet wat het afscheid kostte: “Onze schuld aan hen was en is niettemin enorm, en dus was de definitieve breuk erg pijnlijk.” De eenheid van AA zou dus nooit de soort zijn die van bovenaf wordt afgedwongen. Het moest de soort zijn die de lange formule beschrijft (Het Grote Boek, blz. 563): “Ieder lid van Anonieme Alcoholisten is slechts een klein deel van een groot geheel.” Niemand is de baas van het geheel. Tegenwoordig komt het duwen terug als programmaregels verkleed als AA: meld je aan, rapporteer je voortgang, laat je vertellen wat je moet delen. Test het vanavond: vraag of iemand in jouw zaal een lid duwt iets te doen wat AA nooit van iemand heeft gevraagd.