Prowadzeni, nie popychani

Pierwsi członkowie AA wcześnie się nauczyli, że pijaków nie da się utrzymać razem naciskiem, a ta lekcja kosztowała ich przyjaźń. Do 1937 roku alkoholicy z Nowego Jorku spotykali się razem z Grupą Oksfordzką, ruchem religijnym, do którego Bill przyłączył się, gdy wytrzeźwiał. Bill W. pisał („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Ale w drugiej połowie tego roku z wielką niechęcią rozstaliśmy się z tymi wspaniałymi przyjaciółmi”. Dlaczego? Pijacy nie chcieli znosić tego, że ktoś nimi kieruje. „Zawsze trzeba ich było prowadzić, a nie popychać”. Nie chcieli przyjąć zespołowego przewodnictwa Grupy Oksfordzkiej w swoim prywatnym życiu: „Było dla nich zbyt autorytarne”. Autorytarny znaczy domagający się posłuszeństwa. Bill nie ukrywał, ile kosztowało rozstanie: „Nasz dług wobec nich był jednak i jest ogromny, dlatego ostateczne odejście było bardzo bolesne”. Jedność AA nigdy więc nie miała być narzucana z góry. Musiała być taka, jaką opisuje wersja pełna (Wielka Księga, s. 563): „Każdy członek Anonimowych Alkoholików jest tylko małą cząstką wielkiej całości”. Nikt nie jest szefem całości. Dziś popychanie wraca jako zasady programu przebrane za AA: melduj się, raportuj postępy, słuchaj, o czym masz mówić. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, czy ktoś na twojej sali popycha członka do czegoś, czego AA nigdy od nikogo nie wymagało.