GNIEW: „WĄTPLIWY LUKSUS”

Gniew jest tym, co Wielka Księga nazywa „wątpliwym luksusem”, bo to podstawowe narzędzie samowoli alkoholika – i zawsze prowadzi nas z powrotem do kieliszka. Na stronie 66 czytamy, że uraza jest „wrogiem numer jeden”, który niszczy więcej alkoholików niż cokolwiek innego. Gniew to tylko jedna z odmian urazy: gorąca, święta furia, która przekonuje nas, że mamy rację. Ale Wielka Księga ostrzega, że ten „luksus” kosztuje nas trzeźwość. Nie stać nas na trzymanie się gniewu; cena jest zbyt wysoka.

Kiedy czuję, że narasta we mnie gniew, nauczyłem się zatrzymać i zapytać: „Czy to jest warte mojej trzeźwości?”. Na stronie 67 Wielka Księga mówi, że musimy być „całkowicie gotowi” przebaczyć każdemu, bez względu na to, co zrobił. Nie znaczy to, że pochwalam złe zachowanie – znaczy to, że nie pozwolę, by gniew zatruł mi umysł i cofnął mnie do punktu wyjścia. Gniew jest luksusem, bo w danej chwili daje satysfakcję, ale to luksus, na który nas nie stać, jeśli chcemy trwać w trzeźwości i pogodzie ducha.

Obietnice na stronach 83–84 zapewniają nas, że gdy pracujemy nad Krokami, „nie będziemy żałować przeszłości i nie będziemy chcieli zatrzaskiwać za nią drzwi”. Dotyczy to także krzywd, które kiedyś nam wyrządzono. Puszczenie gniewu nie jest słabością; to klucz do wolności, którą obiecuje program.