Świat czeka

Trzecie zdanie Tradycji Czwartej istnieje dlatego, że jeden członek był gotów przemawiać w imieniu całego AA w ogólnokrajowym radiu. Opowiedział o tym Bill W. („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”). Jeden z pionierów założył grupę dzięki pogadankom w lokalnym radiu, w których mieszał AA z własnymi poglądami religijnymi. Potem pewna firma zaproponowała, że wyemituje je w ogólnokrajowej sieci, pod jego nazwiskiem, z honorarium dla niego. Powiernicy odradzili. Jego odpowiedź: „Do diabła z powiernikami, świat czeka na moje posłanie. Mam prawo do wolności słowa i wchodzę na antenę, czy wam się to podoba, czy nie”. Wybór jednego człowieka powiedziałby całemu krajowi, czym jest AA. Wersja pełna (Wielka Księga, s. 563) zamyka te drzwi: „I żadna grupa, komisja regionalna ani pojedyncza osoba nie powinny nigdy podejmować działań, które mogłyby poważnie wpłynąć na AA jako całość, bez porozumienia z powiernikami Rady Służby Ogólnej”. Porozumienie znaczy, że najpierw się o tym rozmawia. Powiernicy to ludzie, których AA uczyniło strażnikami swojej Tradycji (s. 565). Nikt nie użył siły; powiedziano mu, że dowie się o tym każda grupa, i audycja nigdy nie poszła na antenę. Dziś jedna osoba w podcaście albo strona internetowa jednego programu mówi światu, czym jest AA. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, kto w twojej okolicy wypowiada się publicznie w imieniu AA i kogo najpierw zapytał.