Każdy grupowy spór

Tradycji Czwartej nie przekazano grupom z góry; spisano ją z dołu, z ich własnych, wieloletnich sporów. Bill W. wspominał połowę lat czterdziestych („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Wydawało się, że w tym zagmatwanym i ekscytującym okresie pisał do nas każdy uczestnik każdego grupowego sporu”. Centrala odpowiadała, nie wydając poleceń. Bill mówił, że musieli ukuć zdania, które trafiały do połowy pisanych przez nich listów: „Oczywiście macie pełną swobodę, by załatwić tę sprawę, jak tylko chcecie. Ale doświadczenie większości w AA zdaje się sugerować” – i dalej szło doświadczenie. Najpierw swoboda; doświadczenie potem, jako sugestia. „Podstawowe idee Dwunastu Tradycji Anonimowych Alkoholików wyszły wprost z tej ogromnej korespondencji”. I nigdy nie miały być prawem: „Kodeks tradycji nie mógłby oczywiście nigdy stać się przepisem ani prawem. Ale mógłby służyć jako wskazówka dla naszych Powierników, ludzi z Centrali, a zwłaszcza dla grup AA przechodzących bóle wzrostu”. Wersja pełna (Wielka Księga, s. 563) stawia własne sumienie każdej grupy ponad jej własnymi sprawami, bo tak właśnie grupy żyły od początku. Dziś list, który dostaje borykający się mityng, to częściej regulamin gospodarza, bez żadnej swobody. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, gdzie twoja grupa szuka rady i czy wolno jej powiedzieć „nie”.