Demokracja zebrania mieszkańców

Zanim ktokolwiek spisał Tradycję Czwartą, grupy przekonały się już, że sala pełna pijaków musi rządzić się sama i że robi to przez głosowanie. Bill W. opowiedział, jak do tego doszło („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”). Najpierw przyszła wolność: „Nie można nas zmusić do niczego. W tym sensie ta społeczność jest łagodną anarchią”. Anarchia znaczy brak rządu; łagodna znaczy życzliwa. Potem grupy musiały działać: znaleźć salę, zapłacić czynsz, otworzyć drzwi na czas. Sama wolność tego nie załatwiła. „Gdy weterani się wycofywali, zaczęliśmy wybierać naszych sług większością głosów. Każda grupa stała się w tym sensie demokracją zebrania mieszkańców”. Zebranie mieszkańców to miejsce, gdzie przychodzą ludzie, którzy tam mieszkają, spierają się i głosują, a nikt nad nimi nie decyduje. Tak w praktyce wygląda sumienie grupy: członkowie w sali, wniosek i podniesione ręce. Wersja pełna (Wielka Księga, s. 563) ujęła to w jednym zdaniu: każda grupa ma „odpowiadać tylko przed własnym sumieniem”. Weterani, którzy usunęli się w cień, zrobili na to miejsce. Dziś weteranów często zastępuje personel, który nigdy nie wycofuje się z sali, bo sala jest jego pracą. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, kogo twoja grupa wybrała, by jej służył, i kiedy.