Szyld

Praca w Dwunastym Kroku to jeden pijak siedzący z drugim i pomagający mu przejść drogę do trzeźwości. To silnik całego programu i nigdy nie kosztowała ani grosza. A teraz wyobraź sobie członka, który jest w niej dobry – lata trzeźwości, dziesiątki ludzi przeprowadzonych przez tę drogę, prawdziwy dar do tej pracy. Wynajmuje małe biuro i wywiesza szyld: tabliczkę, jaką lekarz albo prawnik wiesza, by ogłosić, że przyjmuje. Nie ma w tym nic nielegalnego, a ludziom, którzy do niego przychodzą, się poprawia. Bill W. sam wymyślił ten szyld. W Tradycja AA – jak się rozwijała wyobraził sobie drzwi i dokładne słowa na nich: „Bill W. – terapeuta Anonimowych Alkoholików. 10,00 dolarów za godzinę”. Potem nazwał rzecz po imieniu: „Byłoby to leczenie alkoholizmu w bezpośrednim kontakcie, za opłatą”. A potem padł werdykt, wokół którego kręci się cały ten miesiąc: „Byłoby to całkiem legalne, ale raczej nieetyczne”. Legalność nigdy nie była poprzeczką. Człowiek z cennikiem ma taryfę, listę klientów, źródło utrzymania – ma coś do stracenia. A to, co AA miało mu dać, to człowiek, który nie ma nic do sprzedania.