Kolegium kardynałów

Niebezpieczeństwo, na które odpowiada Tradycja Druga, nie rodziło się tylko w grupach; przez lata tkwiło na szczycie AA i Bill W. to przyznał. W St. Louis w 1955 roku, gdy weterani przekazywali grupom światowe służby AA, opisał dawny układ („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Kiedy po raz pierwszy uruchomiliśmy nasze służby światowe, doktor Bob, ja i nasi dawni przyjaciele byliśmy samozwańczymi strażnikami i opiekunami tej społeczności”. Samozwańczy znaczy, że nikt ich nie wybrał. Poszedł dalej: „nasz ówczesny układ był czymś w rodzaju dwugłowego papiestwa i kolegium kardynałów”. Papiestwo to rządy jednej głowy, a kardynałowie to krąg wokół niej. Wykonywali dobrą robotę, ale nie odpowiadali przed nikim niżej. Rozwiązaniem było sprawić, by szczyt odpowiadał w dół. Nowa Konferencja, mówił Bill, „będzie reprezentować sumienie AA na całym świecie, a nasi powiernicy w tej właśnie godzinie staną się bezpośrednio przed nią odpowiedzialni”. To wersja pełna przeniesiona aż na sam szczyt (Wielka Księga, s. 563): „jedna ostateczna władza” przemawia „w naszym grupowym sumieniu” i żadne biuro nie stoi wyżej. Dziś papiestwem może być każde biuro, komisja czy intergrupa, która zaczyna mówić grupom, co muszą robić. Sprawdź to dziś wieczorem: jeśli jakieś biuro lub komisja przysłały twojej grupie polecenie, zapytaj, kto je wybrał i przed kim odpowiadają.