Nie dali się sterować

Grupa może się podzielić bez jednej kłótni, po prostu pozwalając, by te same kilka osób trzymało funkcje. Wyobraź to sobie. Sekretarz przekazuje klucz przyjacielowi, który rok później oddaje go z powrotem. Skarbnik jest skarbnikiem, odkąd ktokolwiek pamięta. Prawdziwe sprawy załatwia się przy stoliku przyjaciół, gdy wszyscy inni już poszli do domu. Nikogo się nie wyrzuca. Reszta po prostu przestaje przychodzić na cokolwiek poza mityngiem, a potem niektórzy przestają przychodzić i na niego. Bill W. widział to w pierwszym klubie w Nowym Jorku, gdzie komisje sterujące, jak pisał (broszura AA P-17, s. 18), „próbowały wyznaczać na swoich następców przyjaciół” i ku swojemu przerażeniu odkryły, że trzeźwi pijacy nie dadzą się sterować. Grupa prowadzona przez krąg to tak naprawdę dwie grupy: krąg i wszyscy pozostali. Wersja pełna (Wielka Księga, s. 563) mówi, że każdy członek „jest tylko małą cząstką wielkiej całości”, i dotyczy to także członków, którzy trzymają klucze. Ich cząstka nie jest przez to większa. Dziś krąg często ma też przyjaciela z zewnątrz: program, który wynajmuje salę, co roku rozmawia z tymi samymi dwiema osobami, a sprawy grupy załatwia się w jego biurze. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, kiedy twoja grupa ostatnio powierzyła każdą służbę komuś nowemu.