Zbankrutowani idealiści

Wczesne AA omal nie zboczyło ze swojego celu przez własne wielkie marzenia. Bill W. to przyznał („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Myśleliśmy, że nasza społeczność Anonimowych Alkoholików może okazać się ostrzem włóczni nowego duchowego postępu. Nasze zasady mogłyby przemienić świat!”. Ostrze włóczni to szpic, który prowadzi natarcie. Trzeźwi po raz pierwszy od lat pierwsi członkowie wyobrażali sobie, że naprawią politykę, fabryki i wszystko inne. Bill powiedział dlaczego: „Jakież to było naturalne, skoro większość alkoholików to zbankrutowani idealiści”. Zbankrutowany idealista to ktoś, kto chciał czynić wielkie dobro i stracił wszystko, próbując. Niebezpieczeństwo polegało na tym, że AA będzie gonić cały świat i straci tę jedną osobę, do której naprawdę mogło dotrzeć. Założyciele odkryli zamiast tego paradoks, coś, co brzmi na odwrót, a jest prawdą: „Im bardziej AA trzyma się swojego głównego celu, tym większy będzie jego pomocny wpływ wszędzie”. Wersja pełna czyni to zasadą każdej grupy: „tylko jeden główny cel – nieść posłanie alkoholikowi, który wciąż jeszcze cierpi” (Wielka Księga, s. 563). Dziś to marzenie wraca, gdy grupa chce być głosem każdej sprawy zdrowienia w mieście. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, czy plany twojej grupy na ten rok dotyczą zmieniania świata, czy dotarcia do jeszcze jednego pijącego.