Daleki alkoholik

Tradycja Piąta daje posłanie każdej grupie, bo w 1937 roku było ono w rękach kilku ludzi w dwóch miastach, a to było niebezpieczne. Tamtego listopada Bill W. i doktor Bob siedzieli i liczyli wyzdrowienia: ponad czterdziestu alkoholików utrzymywało trzeźwość. Bill napisał („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Wtedy przyszła potężna, otrzeźwiająca myśl. Ta wiedza, ta cenna umiejętność, wciąż była w rękach zbyt nielicznych z nas. Czy każdy alkoholik musi przyjechać do Nowego Jorku albo do Akron, żeby wyzdrowieć? Nie, to by się nie sprawdziło; to byłoby niemożliwe”. A potem pytanie: „Czy moglibyśmy zanieść posłanie dalekiemu alkoholikowi?”. Daleki znaczyło: każdy pijak, który nie mieszkał blisko tych dwóch ludzi. Odpowiedzią, która wyrosła, była grupa: gdziekolwiek kilku trzeźwych alkoholików się spotykało, posłanie żyło i mogło stamtąd znowu wyruszyć. Dlatego wersja pełna oddaje cel każdej grupie, a nie centrali ani kilku uzdolnionym członkom (Wielka Księga, s. 563): „Każda grupa Anonimowych Alkoholików powinna być duchową wspólnotą, mającą tylko jeden główny cel – nieść posłanie alkoholikowi, który wciąż jeszcze cierpi”. Dziś grupa może zachowywać się tak, jakby niósł je ktoś inny: biuro centralne, weteran, który odbiera telefony. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, czy pijący, który jest najbliżej twojego mityngu, kiedykolwiek usłyszałby posłanie od twojej grupy.