پذیرفتن انسان بودنمان

پذیرفتن انسان بودنمان یعنی رها کردن این پندار که می‌توانیم نوشیدن یا زندگی‌مان را کنترل کنیم. کتاب بزرگ می‌آموزد که قدم نخست اعتراف به این است که در برابر الکل عاجزیم — و اختیار زندگی‌مان از دستمان خارج شده بود [صفحهٔ ۳۰]. این شکست نیست؛ اعترافی صادقانه به محدودیت‌های انسانی ماست. هرچه قدم‌ها را برمی‌داریم می‌بینیم انسان بودن یعنی ناقص بودن، اشتباه کردن و نیاز داشتن به کمک نیرویی برتر از خودمان. وعده‌ها به ما اطمینان می‌دهند که «از گذشته پشیمان نخواهیم بود و نخواهیم خواست در آن را ببندیم» [صفحهٔ ۸۳]، چون کشمکش‌های انسانی‌مان بنیاد رشد می‌شوند. پذیرش انسان بودنمان ما را از استبداد کمال‌گرایی آزاد می‌کند و در پیشرفت روحانی را باز می‌کند.