آمادگی برای خدمت به دیگران

در بهبودی، آمادگی برای خدمت به دیگران اختیاری نیست — موتور هوشیاری پیوستهٔ ماست. کتاب بزرگ می‌آموزد که با بخشیدن آنچه رایگان گرفته‌ایم هوشیار می‌مانیم. چنان‌که می‌گوید: «تجربهٔ عملی نشان می‌دهد هیچ چیز به اندازهٔ کار فشرده با الکلی‌های دیگر مصونیت از نوشیدن را تضمین نمی‌کند» [صفحهٔ ۸۹]. این آمادگی یعنی حاضر باشیم دغدغه‌های خودمان را کنار بگذاریم تا به الکلی‌ای که هنوز در عذاب است کمک کنیم، با این آگاهی که بهبودی خودمان به آن بسته است. وعده‌ها بر این تأکید می‌کنند: «پیام را به الکلی‌های دیگر خواهیم رساند!» [صفحهٔ ۸۳] — نه به‌عنوان بار، بلکه به‌عنوان وظیفه‌ای شادمانه. خدمت با تمایلی ساده آغاز می‌شود: اینکه خدا ما را به کار بگیرد تا راه برون‌رفت را به الکلی دیگری نشان دهیم. وقتی تردید می‌کنیم، به ما یادآوری می‌شود که زندگی خودمان به آمادگی‌مان برای خدمت بسته است [صفحهٔ ۱۰۲]. پس امروز از خودتان بپرسید: آیا واقعاً برای کمک آماده‌ام، یا بهانه می‌آورم؟