De stem in de metro

Jaren voordat Traditie Twee werd geschreven, hoorde Bill W. wat hij hield voor Gods stem, en zijn groep stemde die weg. Het was 1937. Bill zat zonder geld, en de eigenaar van een ziekenhuis bood hem een kantoor, geld om van te leven en een deel van de winst aan om daar te werken als leek-therapeut, een betaalde begeleider zonder medische opleiding. Bill schreef (AA wordt volwassen): “Op weg terug naar Brooklyn in de metro had ik een flits van schijnbaar goddelijke leiding.” Hij vertelde het die avond aan de meeting in zijn eigen woonkamer, zeker van het antwoord. De leden hoorden hem zwijgend aan en zeiden toen nee: AA kon nooit een professional hebben, en ze konden haar niet binden aan dat ziekenhuis of enig ander. Zijn oordeel: “Zo sprak het groepsgeweten. De groep had gelijk en ik had ongelijk; de stem in de metro was niet de stem van God.” Lees het langzaam. De medeoprichter had een privégevoel over wat God wilde, en de beslissing van de zaal ging daarboven. Uit zulke avonden kwam het principe dat hij zo verwoordde: “God, die spreekt in het groepsgeweten, moet onze uiteindelijke autoriteit zijn.” De lange formule hield het vast (Het Grote Boek, blz. 563): de ene autoriteit spreekt “in het geweten van onze groep,” niet door één lid, hoe zeker ook. Test het vanavond: vraag wanneer jouw groep voor het laatst degene overstemde die het zekerst was.