Hun juiste omvang

Naarmate de eerste groepen groeiden, kon elke taak die ze nodig hadden een baas voortbrengen, en moesten de leden de taakhouders op hun plaats houden. Iemand moest het geld innen en wegbrengen naar de bank, dus er kwam een penningmeester; daarna een secretaris, soms een voorzitter. Bill W. beschreef wat daarbij hoorde (AA wordt volwassen): “Absoluut noodzakelijke regelingen moesten worden getroffen en er moesten mensen worden aangesteld of gekozen om de taken te doen. Dit bracht vaak wrijving en machtsdrang met zich mee”. Een machtsdrijver is iemand die erop aandringt de leiding te hebben. Daarna: “Er moesten middelen worden gevonden om wrijvingmakers en machtsdrijvers terug te brengen tot hun juiste omvang.” Wat werkte, schreef hij, was een dienstcomité, flinke druk van de leden en veel liefde en begrip. Niemand werd baas gemaakt om de bazen te verhelpen. De groep handelde ze zelf af, en de taken bleven taken. De lange formule schreef later op waar het laatste woord al die tijd had gelegen (Het Grote Boek, blz. 563): “Wij erkennen in onze groep slechts één uiteindelijke autoriteit, een liefhebbende God, zoals Hij zich openbaart in het geweten van onze groep.” Tegenwoordig is de afdrijving dezelfde: wie de bankpas, de sleutels of de meetinglijst heeft, begint de beslissingen te nemen. Test het vanavond: vraag of elke taak in jouw groep nog verantwoording aflegt aan de leden, en wanneer de leden dat voor het laatst hebben gezegd.