Het krachtige cement

Een gedeelde ramp kan een zaal vullen, maar het Grote Boek zegt dat het nooit was wat AA bij elkaar hield. Het Grote Boek (blz. 17): “We zijn als de passagiers van een groot schip op het moment na de redding uit een schipbreuk, wanneer kameraadschap, vrolijkheid en democratie het hele schip doordringen, van het tussendek tot de tafel van de kapitein.” Het tussendek was het goedkoopste dek. Dan de waarschuwing: “Het gevoel een gemeenschappelijk gevaar te hebben gedeeld is één element in het krachtige cement dat ons bindt. Maar dat op zichzelf zou ons nooit bij elkaar hebben gehouden zoals we nu verbonden zijn.” Wat hen bij elkaar hield, was het volgende dat het noemt: “een gemeenschappelijke oplossing”. Tegenwoordig worden veel zalen door iets heel anders gevuld: een gerechtelijk bevel, een voorwaarde van reclassering, een busje van een instelling dat om zeven uur een dozijn cliënten afzet en ze om acht uur weer ophaalt. De stoelen zijn vol, en de mensen erop delen een verplichting, geen gevaar of oplossing. Als het bevel afloopt, zijn ze weg, en een zaal die op hen is gebouwd, verdwijnt mee. De lange formule vraagt om een geheel dat uit zichzelf leeft (Het Grote Boek, blz. 563): “AA moet blijven bestaan, anders zullen de meesten van ons zeker sterven.” Een verplichting kan een groep niet in leven houden. Test het vanavond: als morgen alle bewijsjes voor de rechtbank en busjes van instellingen ophielden, zou jouw groep dan nog genoeg leden hebben om haar deuren te openen?