Vijf dollar bij de deur

Een groep die bij de deur geld vraagt, heeft het lidmaatschap van geld laten afhangen, hoe goed haar reden ook is, en de lange formule sluit dat in gewone woorden uit. De huur gaat omhoog. De hoed is al maanden dun. Op de zakelijke meeting stelt iemand een eenvoudige oplossing voor: vijf dollar bij de deur, kwijtgescholden voor wie het echt niet kan betalen. Het klinkt eerlijk, en het wordt aangenomen. Stel je nu de man voor op zijn eerste avond met niets in zijn zakken, die dat moet zeggen tegen een vreemde met een geldkistje voordat hij een stoel krijgt. De lange formule (Het Grote Boek, blz. 563): “Ook mag het AA-lidmaatschap nooit afhangen van geld of van het zich schikken naar regels.” De huur is echt, en AA deed nooit alsof het anders was. Toen de geldkwestie op de conventie van 1955 goed werd bekeken, meldde Bill W. (AA wordt volwassen): “Er was volledige eensgezindheid dat de legitieme rekeningen van groepen, regio’s en AA als geheel door vrijwillige bijdragen betaald moesten worden, anders konden we onze boodschap niet behoorlijk uitdragen.” Vrijwillige bijdragen betalen de rekeningen. Het principe dat Bill in dezelfde passage noemt, is “geen verplichte vergoedingen of contributie.” Het antwoord op een dunne hoed is de leden het te vertellen, niet de drinker te laten betalen. Test het vanavond: vraag of iemand een jaar in jouw meeting kan zitten zonder een cent te betalen, en evenzeer lid is.