Argument prawie słuszny

W niektórych miastach AA ma małe biuro z jedną płatną pracownicą. Odbiera telefon, aktualizuje listę mityngów i mówi roztrzęsionemu nieznajomemu, gdzie jest dzisiejszy mityng. A teraz wyobraź sobie zebranie robocze grupy. Ktoś wstaje z Tradycją w ręku i krzyczy: „Ona cały dzień rozmawia z alkoholikami, to jest praca w Dwunastym Kroku, a za pracę w Dwunastym Kroku nigdy się nie płaci!”. Nikt nie kieruje się egoizmem; sala wierzy, że chroni AA. Wniosek przechodzi, płatna pracownica zostaje zwolniona, a w ciągu roku w telefonie odzywa się automat. Ten spór jest starszy niż Tradycja. Bill W. zapisał ten okrzyk tak, jak go słyszał („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Profesjonalizm! Ten facet zarabia na AA!”. I odnotował to, czego nikt nie sprawdził: ani jednego z oskarżonych nie „zatrudniono do wykonywania pracy AA w Dwunastym Kroku”. P-43, własna broszura AA, stawia pytanie wprost i na nie odpowiada: „ale czy tym członkom AA płaci się wtedy za pracę w Dwunastym Kroku? Nie. W biurze oni tylko torują drogę tej pracy”. Odbieranie telefonu nie jest niesieniem posłania – to jest to, co umożliwia jego niesienie. Grupa chciała chronić Tradycję, a zamiast tego ją złamała: zadzwonił nieznajomy i nikogo nie było.