Ta sama stara czarna sukienka

Anne Smith miała swoją zasadę, zanim Wspólnota miała nazwę. Żona jednego z pierwszych członków zapamiętała ją dosłownie („Doktor Bob i dobrzy weterani”): „powiedziała: «Zostańmy, ty i ja, w cieniu»”. Nie skromność jako temperament – wybrane stanowisko, utrzymywane przez piętnaście lat przy kuchennym stole, do którego wciąż przychodzili pijacy i ich przestraszone żony. Kiedy składano Wielką Księgę, Bill chciał, żeby się w niej znalazła: „Moim zdaniem – powiedział Bill – Anne powinna napisać ten rozdział, który przedstawia żonę”. Ten rozdział istnieje. Ona go nie napisała. Na jednym z pierwszych przyjęć sylwestrowych przyjaciółka zapytała, dlaczego nie włożyła żadnej ze swoich nowych sukienek: „są tu nowi ludzie, którzy nie będą mieli nic, a ja nie mogę znieść myśli, że miałabym włożyć którąś z nich”. I przyszła na to przyjęcie w tej samej starej czarnej sukience. Cień nie był miejscem, w którym Anne w końcu wylądowała. Był miejscem, w którym pracowała.