Żadnych rozkazów

Kiedy placówka dostarcza osobę, która prowadzi mityng, grupa traci to, co gwarantuje jej Tradycja Druga: prawo do decydowania, kto służy i na jakich warunkach. Bill W. opisał komisję grupy AA, gdy członkowie wzięli już swoje sprawy we własne ręce („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „Ta komisja może jedynie poczynić niezbędne ustalenia służebne, dzięki którym grupa może funkcjonować. Nie może udzielać duchowych rad, osądzać niczyjego postępowania ani wydawać rozkazów”. Jej członkowie, pisał, to „słudzy, nie senatorowie”. I dalej: „Tak oto w całej naszej Wspólnocie sumienie grupy ustanawia warunki, na jakich mają służyć jej liderzy”. Ustanawiać to tutaj rozstrzygać wiążąco. Teraz spójrz na mityng prowadzony według harmonogramu jakiegoś programu. Osoba na krześle prowadzącego to pracownica. Została zatrudniona, nie wybrana. Może rozdawać rady, oceniać, kto się podporządkował, i podpisywać listy obecności dla sądu. Żadne głosowanie jej tam nie posadziło i żadne głosowanie nie może jej odwołać; może to zrobić jej szef. Na tej sali można co tydzień czytać na głos Tradycje, ale władza, którą wskazuje wersja pełna (Wielka Księga, s. 563), „miłujący Bóg, tak jak może On wyrażać siebie w naszym grupowym sumieniu”, nie ma grupowego sumienia, przez które mogłaby przemówić. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, kto wybrał osobę prowadzącą twój mityng i kto mógłby ją zastąpić.