Wspólny głos

Zanim powstała Tradycja Druga, pierwsi członkowie AA napisali swoją książkę i nadali jej tytuł tak, jak decyduje grupa: razem, w głosowaniu. Bill W. pisał w 1946 roku (broszura AA P-17, s. 41), że Wielka Księga „była owocem tysięcy godzin dyskusji. Naprawdę wyrażała wspólny głos, serce i sumienie tych z nas, którzy przecierali szlak przez pierwsze cztery lata AA”. Wspólny znaczy należący do nich wszystkich. Nawet tytuł oddano członkom (s. 42): „Wymyślanie tytułów i głosowanie nad nimi na mityngach stało się jednym z naszych głównych zajęć”. Grupy z Akron i Nowego Jorku głosowały i niewielka większość wybrała inną nazwę, The Way Out („Wyjście”). Zmieniono ją dopiero wtedy, gdy jeden z członków odkrył, że dwanaście książek ma już ten tytuł, i pierwszym wyborem stało się Alcoholics Anonymous. Książka, która niesie posłanie, nie była dziełem jednego człowieka podanym z góry. Była grupowym sumieniem spisanym na papierze. Wersja pełna, wydrukowana siedem lat po książce, wskazuje tę samą władzę (Wielka Księga, s. 563): „Dla naszego grupowego celu istnieje tylko jedna ostateczna władza – miłujący Bóg, tak jak może On wyrażać siebie w naszym grupowym sumieniu”. Dziś czytania i format grupy wybiera czasem ten, kto udostępnia salę. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, czy twoja grupa głosowała nad tym, co czyta się na głos na twoim mityngu.