Kto mógłby wiedzieć lepiej

Grupa łamie Tradycję Drugą po cichu, gdy pozwala, by zdanie jednego długo trzeźwego członka zastąpiło jej własne głosowanie. Wyobraź sobie mityng roboczy. Ktoś proponuje przeniesienie mityngu na wieczór, w który mogłoby przychodzić więcej osób. Głowy kiwają. Wtedy człowiek z dwudziestoma latami trzeźwości mówi, że ta grupa tak nie robi, i wniosek umiera bez głosowania. Nikt nie dał mu prawa weta. Sala sama mu je oddała. Bill W. przyznał się do nawyku weteranów („Anonimowi Alkoholicy wkraczają w dojrzałość”): „My, starsi, często traktowaliśmy nasze dłuższe doświadczenie jak coś w rodzaju nabytego prawa, nawet nieograniczonej licencji, by kierować AA bez końca”. Nabyte prawo to prawo, które uważasz za swoją własność. Pisał, że uważali nawet, że powinni sami wybrać swoich następców, i pytali: „Kto mógłby wiedzieć lepiej niż my?” Grupy powiedziały nie. O weteranie napisał na koniec: „Mimo całego jego doświadczenia i dobrych uczynków nie było w nim nic nieomylnego”. Nieomylny znaczy taki, który nie może się mylić. Długa trzeźwość daje prawo do wysłuchania. Nie daje prawa do decyzji. Wersja pełna umieszcza decyzję w jednym miejscu (Wielka Księga, s. 563): „w naszym grupowym sumieniu”, czyli u członków decydujących razem. Dziś to samo weto dostaje ten, kto najdłużej prowadzi salę, czy to z krzesła członka, czy zza biurka personelu. Sprawdź to dziś wieczorem: zapytaj, z czego twoja grupa ostatnio zrezygnowała bez głosowania, bo ktoś starszy powiedział nie.