Rozbitkowie z tego samego statku

Zanim spisano jakąkolwiek Tradycję, pierwsze grupy trzymały się razem, bo następny człowiek w drzwiach liczył się bardziej niż czyjakolwiek pozycja. Wielka Księga, napisana w 1939 roku, opisuje wczesną wspólnotę (Wielka Księga, s. 161): „Nikt nie jest zbyt skompromitowany ani nie upadł zbyt nisko, by nie zostać serdecznie przyjętym – jeśli traktuje sprawę poważnie. Różnice społeczne, drobne rywalizacje i zazdrości – te wyśmiewa się, aż znikają”. Rywalizacje wyśmiewano z sali. Potem powód, w dwóch częściach: „Będąc rozbitkami z tego samego statku” oraz „z sercami i umysłami nastrojonymi na dobro innych”. Nastrojony znaczy dostrojony, jak radio. Dobro innych było na pierwszym miejscu, bo nowicjusz był całym sensem spotykania się. Siedem lat później wersja pełna zapisała ten sam porządek (Wielka Księga, s. 563): „Dlatego nasze wspólne dobro jest na pierwszym miejscu. Ale dobro każdego z nas idzie zaraz za nim”. Nikt nie musiał wtedy nad tym głosować. Byli zajęci kładzeniem nowych ludzi do szpitala i odwiedzaniem ich potem. Dziś rywalizacje, które wczesne AA wyśmiewało, wracają jako pozycja: staż trzeźwości, tytuły w służbie, program, z którego się przyszło. Sprawdź to dziś wieczorem: popatrz, kto gdzie siedzi na twojej sali, i zapytaj, czy jakaś rywalizacja jest tam traktowana poważnie, zamiast zostać wyśmiana.